Marc Márquez maakt zich klaar voor het MotoGP-seizoen van 2026 met een hernieuwd gevoel van kalmte en veerkracht, nadat hij heeft bereikt wat velen onbereikbaar achtten. Na het veroveren van zijn negende wereldkampioenschapstitel in 2025 is de Ducati-coureur klaar om de schaduwen van eerdere blessures achter zich te laten. Op 33-jarige leeftijd benadert de Catalaanse racer dit seizoen, dat al is begonnen in Thailand, niet met de enkele obsessie om de historische records te breken die zijn gesteld door legendes zoals Giacomo Agostini of om Valentino Rossi te evenaren, maar met een verkwikkende passie voor het racen en een onophoudelijke wens om op het hoogste niveau te concurreren.
In een onthullend interview met de Italiaanse publicatie Gazzetta dello Sport sprak Márquez openhartig over zijn emotionele reis naar het kampioenschap dat hij vorig jaar veiligstelde, de voortdurende rivaliteit met zijn broer en zijn ambities voor het huidige seizoen. De weg naar zijn negende titel was allesbehalve rechttoe rechtaan. Na meer dan drie jaar vol operaties en een verontrustend gebrek aan resultaten bij Honda, gaf Márquez aan dat zijn overwinning in 2025 een monumentale emotionele opluchting was. “Van buitenaf leek het gemakkelijk of automatisch, maar voor mij was het dat helemaal niet. Terugwinnen na zoveel jaren van onzekerheid was een lang, zwaar proces vol twijfels. Ik moest accepteren dat ik niet langer dezelfde coureur was als voor de blessures, en om op een hoog niveau terug te keren, moest ik me aanpassen, slimmer zijn en geduld hebben. De eerste overwinning was niet alleen een sportieve vreugde; het was een enorme opluchting. Het was alsof ik tegen mezelf zei: ‘Oké, ik kan het nog steeds.’”
Márquez benadrukte dat, terwijl hij racete, zijn focus nooit heeft gelegen op het overtreffen van de prestaties van Rossi of Agostini. In plaats daarvan draaide het altijd om de pure vreugde van het rijden. “Ik ging nooit de baan op met de gedachte dat ik een andere rijder kon evenaren. Mijn doel is altijd geweest om te winnen, plezier te hebben en alles te geven.”
Terugkijkend op zijn lange strijd met blessures en de daaruit voortvloeiende gebrek aan prestaties, drukten twijfels over zijn toekomst in de elite racing aanzienlijk op hem. Márquez gaf openhartig toe dat de gedachte aan pensioen hem tijdens die moeilijke jaren te binnen schoot. “Tijdens die vijf zware jaren dacht ik na over pensioen. Het was geen constante gedachte, maar in de moeilijkste momenten, wanneer je geen vooruitgang ziet en elke operatie lijkt de onzekerheid te verlengen, is het onvermijdelijk om jezelf af te vragen: ‘Is het echt de moeite waard om door te gaan?’ Ik herinner me twee specifieke momenten: na de derde operatie aan mijn arm, en toen ik voor het eerst weer op de motor stapte, en de pijn nog steeds aanwezig was. Echter, met pensioen gaan werd nooit een concrete beslissing. Het was een idee, ja, maar geen plan.” Hij legde uit dat, hoewel het natuurlijk is om over zulke dingen na te denken, er altijd een sprankje hoop in hem was dat hem aanspoorde om door te zetten. “Zolang er een kans was, hoe klein ook, kon ik niet opgeven. Uiteindelijk heeft hard werken en geduld zich uitbetaald,” deelde Márquez eerlijk.
Nu is zijn motivatie voor het seizoen niet langer alleen gericht op het uitbreiden van zijn trofeeënverzameling. Toen hem werd gevraagd naar zijn toekomst en een mogelijke einddatum voor zijn carrière, antwoordde hij bedachtzaam en benadrukte hij een verschuiving naar een persoonlijker perspectief op de sport. “Ik wil blijven genieten en me competitief voelen. Dat is mijn ware drijfveer. Na alles wat ik heb meegemaakt, gaat het niet meer alleen om winnen om het winnen; het gaat erom dat ik voel dat ik op mijn best ben, dat ik kan bewijzen dat ik nog steeds kan concurreren met de toprijders. Ik zoek ook iets persoonlijkers: genieten van de reis. In het verleden richtte ik me alleen op de resultaten; nu evalueer ik elke stap, elke vooruitgang, elke strijd op de baan. Ik wil blijven groeien als rijder en als persoon, en dat doen op een manier die me gelukkig maakt. Kortom, ik wil blijven concurreren op het hoogste niveau en dat op een vervullende manier doen.”
Márquez sprak ook over de unieke ervaring om tegen zijn broer te strijden in een wereldkampioenschap, waarbij beide broers zich aan de top van de ranglijst bevonden. In plaats van spanning te creëren, beschreef Marc hoe ze hun broederlijke band beheren in de hitte van de competitie. “Aan het begin van vorig jaar was het vreemd omdat we niet gewend waren om het podium te delen; het was iets dat we nog nooit eerder hadden gezien. Uiteindelijk is hij je kleine broer, degene met wie je bent opgegroeid, een kamer mee gedeeld hebt, mee gereisd hebt, alles. Maar wanneer de vizier naar beneden gaat, is hij niet langer alleen je broer; hij is een andere rijder, iemand die je wil verslaan, en jij wilt hem verslaan, en dat gebeurt vanzelf. Na de race hangt veel af van hoe het ging. Als we allebei een goede race hadden, praten we meteen, analyseren we, maken grappen. Als een van ons een slechte dag had, nemen we allebei de tijd om af te koelen. De rivaliteit van vorig jaar heeft ons, in plaats van ons uit elkaar te duwen, dichter bij elkaar gebracht dan ooit. En dat is weer een van de overwinningen van het seizoen.”
Nu het nieuwe seizoen zich ontvouwt, blijven de verwachtingen voor de prestaties van Ducati torenhoog. De regerende kampioen is echter voorzichtig en verwacht felle concurrentie op de grid. “Ducati doet al jaren geweldig werk, en de grid is gevuld met hun motoren, maar de andere merken hebben ook aanzienlijke vooruitgang geboekt. Aprilia, KTM en Honda zullen niet stilzitten, en elk seizoen brengt verrassingen. Wat betreft de zwaarste rivalen… er zullen er veel zijn. De categorie is erg krap. Uiteraard zullen de Ducati-rijders sterk zijn: Pecco en Alex zullen er helemaal bij zijn. Ik verwacht ook dat Bezzecchi en Martin competitief zullen zijn, evenals Acosta en Viñales.”
Bij het nadenken over de sterkste rivalen gedurende zijn carrière vond Márquez het moeilijk om iemand eruit te lichten. “Ik kan er niet zomaar één kiezen. Mijn referentie toen ik in de MotoGP aankwam was altijd Dani Pedrosa, omdat hij mijn teamgenoot was, ervaring had en als een spiegel diende waar ik op kon reflecteren. Maar ik heb het geluk gehad om te concurreren tegen een ongelooflijke generatie rijders zoals Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Pedrosa zelf, Andrea Dovizioso, en daarna Fabio Quartararo, Pecco Bagnaia, en zelfs mijn broer Alex. Wat ik meeneem is dat al deze gevechten je helpen groeien en je niveau verhogen.”
Nu Márquez zich voorbereidt op de uitdagingen van het seizoen 2026, is één ding duidelijk: de snelheidsduivel is niet alleen terug; hij is vastberadener dan ooit om zijn stempel te drukken in de annalen van de MotoGP-geschiedenis. Fans en concurrenten kunnen zich dit seizoen verheugen op een opwindende rit.
